home »

2012 2013

Het is zover, het NCKA, ofwel het Nederlands Club Kampioenschap Afzien. Maar ook de laatste koers bij de Junioren voor Et Raket, Koen Kanon en Jordi. De laatste twee jaar zijn niet zomaar gepasseerd.

Zo was een kwartet met eerstejaars junioren vorig jaar winnaar van het ploegenklassement in de West Brabantse Pijl en werd het verdienstelijk vierde op het NCKA. Maar ook individuele prestaties vielen op, steeg iedereen boven zichzelf uit en leek het geluk niet op te kunnen.  

Totdat 2013 bij de Waardrenner aanbrak, gestart met een collectieve deceptie in de GP André Noyelle en vervolgens voor Koen een nat pak in de Belgische kweekvijver van Frans Bauer. Desalniettemin was de sfeer niet kapot te krijgen. Vrolijk werd er verder geploeterd door Limburgse, Zeelandse, Brabantse en ook Zuid- Hollandse hoogvlaktes. Door dit alles kwamen de uitslagen toch ineens steeds dichter bij plek één, nummero uno, number one. Etienne zette in een winderig Flevoland voor het eerst zode aan de dijk en gingen in de Limburgse koersen wat deuren voor Jordi open. Die vervolgens door veel pech weer keihard in zijn gezicht dichtklapte. Na een vieze nasmaak in het voorjaar met toch één overwinning, begon de zomer, een zomer waar Koen het ietwat verroeste stokje graag wilde overnemen, dit ook verdienstelijk deed met twee overwinningen en een rij top tien plaatsen waar Neptunus de hik van kreeg. In Kontich >(UCI 2.1)< werd het voor Koen ook een feest in de proloog. Echter door een ploegentijdrit met vier man, konden we niet in colonne naar de Ceremonie Protoculair, om de prijzen voor het Nieuwerkerkse wonderkind te helpen dragen. In Luik la Gleize werd het wederom geen groot feest, Jordi piekte met een 14de plaats in de eerste etappe, bleek Alexander gevleugeld tegen de tijdslimiet te kunnen vechten en werd Koen met de dag beter. Wel kon de organisatie wat corrigerende tikjes op het voorhoofd krijgen, zo zakte een boog in, werd de ploegentijdrit deels geschrapt (wat nadelig uitpakte) en werd Jordi zijn top 30 vies door de neus geboord. Door al deze fouten zochten de mannen van de Waardrenner angstvallig naar de camera’s van Bananasplit.

Toen tikte de wijzers van de klok het moment aan, 12:46, het was tijd. Tijd voor een mensonterend stukje afzien. Na een prima start was het na circa acht kilometer gedaan met de pret, Alexander was het eerste slachtoffer van de tijdelijke Franse Mistralwind, hij deed op zijn manier nog zijn uiterste best. Echter moesten Etienne, Koen en Jordi zonder de beer uit Bern verder. Op het moment dat de beer afhaakte draaide zij precies een verschrikkelijk lange dijk op, tegenwind uiteraard. Trots werd er uit de wagen vernomen dat ze met drie man een zevende plek konden reserveren bij Tussenpunt 1. Het stukje wind mee werd met dank ontvangen, knoerthard reden de Rood-Wit-Groen gekleurde leeuwen naar de finish. Waar met gemengde gevoelens werd gereageerd, 14de, het jaar van net niet, het jaar van hoogte en dieptepunten, het jaar van Harken 2.0, het jaar waar het stokje over gegeven gaat worden aan de jonge garde. Cheers.

Veel dank aan Eric Splint (ESSV), Edwin Hommering, Wim van der Velden, Sunny Delight en alle ouders: Cor, Ben, Ger, Annet en Peet in het bijzonder. (iedereen die ik vergeet, excuses..)

Ps.; hieronder een puzzel van de memorabele momenten afgelopen jaren.

1.       De vogel die Jeroen tijdens zijn eerste ploegenvoorstelling nadeed.

2.       De Belgische plaats waar Koen zijn eerste overwinning van het seizoen pakte.

3.       De Westlandse koers waar Alexander mee wordt geassocieerd (verkleinwoord).

4.       Het pittoreske Groningse plaatsje waar het NCKA werd verreden.

5.       De naam voor Alexander zijn gespierde benen.

6.       De bijnaam van Gert van Nieuwpoort, door zijn kleine gespierde benen, krachtige bovenlichaam en aangeboren leiderschap.

7.       Maak de zin af, Koen en Jordi reden in Waddinxveen als een …. in het water.

8.       De Franse plaats waar de junioren aan het begin van het jaar een hoogtestage hielden.

 

9.       De bijnaam voor Ben van Ark zijn bus.