home »

Verslag Omloop van de Alblasserwaard voor Junioren, zaterdag 20 april 2013

Afgelopen zaterdag trokken Alexander, Etienne en Sander in de vroege ochtend naar Meerkerk in de mooie Alblasserwaard voor het verrijden van de jaarlijkse klassieker van 123 kilometer. Ondanks de aanwezige zon zorgde het verraderlijke windje voor blaauwbekken aan de start. Je kon de tanden van de renners, als je wilde, bij de start om 9.30 uur buiten Meerkerk zelfs horen klapperen en de speaker had de grootste moeite om boven het geklappertand van het volledige peloton van 160 renners uit te komen!

Onze jongens zaten vanaf de start ongehoord mooi van voren. Maar al gauw verpestten valpartijen de ambities. En als je dan een keer achter een valpartij zit is het weer heel moeilijk om met een straffe wind weer terug te komen. Dat overkwam Sander en Alexander jammergenoeg al snel in de wedstrijd; Etienne kon er gelukkig vooralsnog afzijdig van blijven.

En als je dan na zo’n valpartij jezelf terugvindt, dan blijkt door door de straffe wind dat het peloton in een aantal waaiers is opgedeeld en dat je dan afhankelijk bent van de samenwerking van die groep of je terug kunt komen of niet! Er was een kopgroep ontstaan van zo’n 14 renners met daarachter 3 grote groepen in zogenaamde waaiers verdeeld. Waaier rijden is een kunst en Sander, die in de laatste waaier terecht was gekomen voelde al in de 2e ronde van 30 kilometer dat het niet meer te houden was. Eerder waren er toen al wel zo’n 60 renners afgevlogen die de strijd hadden moeten opgeven. Sander moest er na zo’n 40 kilometer helaas ook af.

Alexander zat tot in de derde ronde in de derde waaier met een mannetje of 40 en draaide daar, zo zag ik op de verschillende doorsteekpunten, goed mee. Nadat ik Sander had opgepikt, dacht ik heel enthousiast, ik ga achter die waaier aan…. Zo gezegd, zo gedaan, en we sloten achter de volgwagens aan, maar wat een teleurstelling: Alexander had zijn waaier, met toen nog maar 20 man, (aan de achterkant) moeten verlaten!! Ik begreep er niets van!! “toen ik van kop kwam en achteraan wilde sluiten, lieten ze me er niet tussen, was zijn verklaring”. (wat??, dacht ik). Gelukkig drukte ploegleider Edwin, Alexander na de wedstrijd met de neus op de feiten en reageerde met: “En dat is dan meteen de laatste keer geweest; de volgende keer gooi je je er gewoon tussen”! (Leerproces, dacht ik……..). Van die oorspronkelijke 40 man van de waaier waar Alexander inzat, haalde uiteindelijk niemand de finish!

Etienne was still going strong en reed dit jaar tot zijn grote vreugde deze klassieker uit in de 2e groep.

Een 36e plaats was zijn deel!